Van buizenradio naar de cloud: Gerrit Jan neemt afscheid
Na 5 jaar trouwe dienst bij Kemker Groep / Actabyte gaat Gerrit Jan van Lit binnenkort met pensioen. We namen de tijd om met hem terug te blikken op een carrière van meer dan een halve eeuw in de ICT. Het werd een gesprek vol herkenning, nuchtere wijsheid, en meer dan een beetje nostalgie.
Een begin dat toevallig was — maar nooit meer losgelaten heeft
Als je Gerrit Jan vraagt of het liefde op het eerste gezicht was met de ICT, is het antwoord eerlijk: dat kon haast niet. Toen hij in 1979 zijn MTS-diploma haalde, bestond de pc voor persoonlijk gebruik nauwelijks. Computers waren er voor grote banken en verzekeringsmaatschappijen, reusachtige mainframes waar gewone mensen niet bij in de buurt kwamen. Gerrit Jan leerde nog hoe hij AND-, OR- en NOT-functies met rasterpapier moest tekenen en beredeneren. Van een vliegende start was geen sprake.
Het werk vond hij aanvankelijk ergens anders: in een glasfabriek in Leerdam. Maar zoals dat soms gaat in het leven… je knippert drie keer met je ogen en ineens zijn er vijf à tien jaar voorbij. Daarna waagde hij de overstap, en de ICT liet hem nooit meer los.
De kofferbak, de schroevendraaier, en de directiekamers
Gerrit Jan is door en door een hardware man. Niet de type die het liefst achter een scherm zit met een spreadsheet, maar iemand die met zijn handen werkt. Een kofferbak vol onderdelen, een goede schroevendraaier, en hij was klaar voor de dag. “Ik ben altijd wel een hardware man geweest. Geleerd om te knutselen aan pc’s en niet bang te zijn om ook met een schroevendraaier in een laptop te gaan.”
Dat leverde hem toegang op tot plekken die weinig ICT’ers bereiken: directiekamers. Niet voor strategische vergaderingen, maar om laptops te repareren. “Ik heb met heel veel directies door de jaren heen zitten werken maar dan alleen om de laptop te repareren.” Een knipoog, maar ook een punt: je leert overal mensen kennen. En dat heeft hij altijd als waardevol ervaren.
Het mooiste project: twee rekken, één week, en collega's die foto's kwamen nemen
Als Gerrit Jan gevraagd wordt naar zijn mooiste project, hoeft hij niet lang na te denken. Het was niet bij Kemker, niet bij Actabyte, maar eerder in zijn carrière bij een project waarbij hij samen met een collega een volledig serverrek mocht installeren, van a tot z. “Zeventig eenheden, twee rekken, een tape robot. We hebben dat in een week neergezet.” Zijn collega deed de configuratie, Gerrit Jan zorgde voor het vaart erin houden en al het fysieke werk.
Het mooiste moment? Dat andere onderaannemers langskwamen om foto’s te maken. “Van joh, zo moet het.” Dat is voor hem het gevoel van vakmanschap: werk afleveren waar anderen een voorbeeld aan nemen.
Maar ook dichter bij huis kent hij dat gevoel. Bij een bouwbedrijf waar hij systeembeheerder was, had hij zelf een serverruimte opgebouwd. “Als ik die ruimte binnenstapte en ik zag die kasten met allemaal knipperende lampjes, dan dacht ik: dat heb ik zelf geïnstalleerd. Daar was ik best trots op.” Het bedrijf ging uiteindelijk failliet, een van de moeilijkste momenten in zijn loopbaan, waar we zo op terugkomen maar die trots heeft hij niemand kunnen afnemen.
Het verdriet van een faillissement
De grappigste of meest onverwachte situatie in zijn carrière? Gerrit Jan denkt even na. Het antwoord verrast: niet een laptop vol aparte bestanden, niet een klant in een merkwaardige situatie maar het faillissement van het bedrijf waar hij werkte.
“We zagen het wel een beetje aankomen. Hadden de kredietcrisis overleefd. Maar dan blijkt er toch iets mis te gaan met meerwerk, met projecten, en dan gaan mensen over serieuze bedragen praten. Dan bestaan vriendschappen ook niet meer.” Een bedrijf van 300 man dat met 59 mensen het faillissement in gaat. “Volwassen mannen met tranen die naar huis moeten. Dat is wel droef, eigenlijk.”
Het zegt iets over Gerrit Jan dat hij dit benoemt als zijn meest ingrijpende moment, niet een technisch hoogstandje of een grappige anekdote, maar de menselijke kant van zijn werk. Mensen. De collega’s voor wie hij zich inzette, de sfeer op de werkvloer, het gevoel van saamhorigheid.
Over de snelheid van de wereld, en de kunst van loslaten
Gerrit Jan vergelijkt de ICT-wereld soms met hoe zijn moeder, die 89 werd, af en toe zuchtte bij nieuwe ontwikkelingen. “Zij heeft de buizenradio nog meegemaakt. Van transistors naar geïntegreerde schakelingen, alles wat ASML doet, steeds meer transistors op een vierkante millimeter proppen, dat zit in een exponentiële progressie.” En als je ouder wordt, begint je leercurve af te vlakken. Dan loop je tegen een plafond aan.
Maar hij is er nuchter over. “De jonge generatie kan dat allemaal prima bijhouden. Ik zie dat aan mijn kinderen en aan mijn collega Radboud, die razendsnel alles doet.” Die rust, die bereidheid om los te laten wat niet meer bij je past, is misschien wel de rijpste vorm van vakmanschap.
Over de cloud is hij filosofisch. “Het ijzer verdwijnt uit de serverruimte, alles gaat de cloud in. En dan is het probleem van het ijzer voor een ander.” Hij vindt het best. Het tijdperk van de knipperende lampjes in de bezemkast is voorbij en hij heeft het voluit meegemaakt.
Advies voor wie nu begint in de ICT
Gerrit Jan heeft een duidelijke boodschap voor iedereen die nu een carrière in de ICT overweegt: “Als je niet wil blijven leren voor de rest van je carrière, dan moet je niet de IT in.”
Maar er is meer. Zijn tweede advies gaat over structuur. “Werk volgens een stramien. Probeer een patroon te herkennen, begin bij de kop en eindig bij de staart. Ga niet te veel heen en weer stuiteren.” En dan voegt hij er iets aan toe wat iedereen die weleens midden in een klus werd gestoord zal herkennen: “Er komt altijd iemand langs die alles van je bureau veegt en zegt: dit krijgt nu prioriteit. Dan moet je daarmee kunnen omgaan, maar ook weten waar je was gebleven zodat je weer verder kunt.”
Flexibel zijn én het overzicht bewaren. Makkelijker gezegd dan gedaan maar in vijftig jaar ICT heeft Gerrit Jan bewezen dat het kan.
En dan is er nog één ding dat hij wil meegeven, misschien wel het belangrijkste: werk samen met elkaar, niet tegen elkaar. “Je bent er niet alleen voor jezelf. Een oplossing waar iedereen zich in kan vinden, is altijd beter dan een oplossing die alleen jij slim vindt.”
Pensioen: eerst drie maanden niets
Plannen voor het pensioen? Gerrit Jan grijnst. Geen oldtimer opknappen, hij heeft al genoeg auto’s gehad, tot een flinke V12 toe, en vindt dat je niet te veel moet hechten aan materiële dingen. “Wat je niet hebt, hoef je ook geen zorgen om te maken.”
Wat hij wél wil: drie maanden het hoofd leegmaken. De wekker negeren, al geeft hij toe dat hij tegenwoordig steeds vaker vanzelf wakker wordt voor die wekker afgaat. En daarna? Zijn kinderen begeleiden. Een nieuw huis dat net opgeleverd wordt. Genieten van de stappen die zijn kinderen in hun leven gaan zetten. “Dat vind ik heerlijk.”
Tot slot
Gerrit Jan, bedankt. Voor vijf jaar betrokkenheid, vakmanschap en de rust die je meebracht. Voor de keren dat jij de oplossing zag terwijl anderen nog het probleem aan het beschrijven waren. En voor de herinnering dat ICT uiteindelijk altijd over mensen gaat, of je nu een serverrek installeert, een directielaptop repareert, of samen met een collega uitzoekt hoe je allebei toch op je werk komt als je geen rijbewijs hebt.
Wij wensen je een heerlijk pensioen. Begin bij de kop, eindig bij de staart en geniet van elke stap. 🎉
